محمد حسین مدرس کهنگی

محمد حسین مدرس کهنگی

شهرت :

مدرس کهنگی
تاریخ وفات :
1335/10/29
مزار :
تکیه قبرستان عمومی مصلی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل
فرزند سید ابراهیم طباطبایی، متولد1288ق، عالم فاضل زاهد، از سادات زواره و از شاگردان میرزا بدیع درب امامی، میرزا ابوالمعالی کلباسی، میرزا محمدهاشم چهارسویی و آقا سید محمدکاظم یزدی است. از آثارش رساله ای در معنی «بدا» به نام«هدایة الوری» است. عمادزاده می نویسد: «وی مجسمه فضیلت و اخلاق و متعصب در اصول علمی دین اسلام و دارای شجاعت و شهامت فوق العاده بود». وی در29 دی ماه1335ش فوت نمود.
مشروح زندگی نامه
فرزند سید ابراهیم بن سید علی طباطبایی عالم فاضل زاهد، از سادات جلیل القدر طباطبایی اهل زواره و مقیم کهنگ در سال 1288ق در کهنگ برزاوند از توابع اردستان متولد شد.
وی پس از نشو و نما در خاندان سیادت در شهر اصفهان شروع به تحصیلات مقدماتی نموده و از محضر علمای عصر مانند حاج میرزا بدیع درب امامی، آقا میرزا ابوالمعالی کلباسی، آقا میرزا محمدهاشم چهارسویی، شیخ محمدتقی ثقة الاسلام، شیخ محمدتقی آقا نجفی و حاج آقا نورالله نجفی در معقول استفاده نمود. همچنین در منقول شاگرد حوزة درس میرزا ابوالقاسم رشتی، جهانگیرخان قشقایی، آخوند ملا محمد کاشانی بوده است. سید محمدحسین پس از فراغت از سطح در سال 1317ق برای تکمیل تحصیلات عالیة خود به نجف اشرف مهاجرت نمود و از محضر حاج آقا رضا همدانی، آخوند ملا محمدکاظم خراسانی و آقا سید محمدکاظم یزدی و سایر اساتید آن زمان در مدت چهارسال استفاده نمود و در سال1321ق به اصفهان مراجعت می-نماید.
وی در اصفهان به تدریس مشغول شد و بدین جهت به مدرس کهنگی معروف شد. در مکاتبات نفسانی و فضایل اخلاقی بی نظیر بود. در مسجد علی سمت امامت داشته و عده ای از مردم به ایشان اقتدا می نمودند.
عمادزاده می نویسد: «آقای مدرس کهنگی از علمای سادات و سادات علما، و مجسمه فضیلت و اخلاق و متعصب در اصول علمی دین اسلام و دارای شجاعت و شهامت فوق العاده و اشداء علی الکفار رحماء بینهم بوده».
او برای امرار معاش به حفر قنوات و غرس اشجار و عمران و آبادی اراضی موات اشتغال جسته و ایام هفته را در منزل تدریس می نمود. ایام تعطیل را برای تکمیل کار زراعت و دهقانی به کوهپایه می رفت و در این مدت چندین رشتة قنات حفر نموده است.
مدرس کهنگی تقریرات درس اساتید خود در نجف اشرف مانند آخوند خراسانی و آقا سید کاظم یزدی را نوشته و همچنین وی به درخواست حسین عمادزاده رساله ای در معنی «بداء» به نام «هدایة الوری فی شرح البداء» تألیف نموده است.
عمادزاده می نویسد: «روزی در محضر ایشان بحثی در بداء شد. مطلب را بسیار منقح و سلیس بیان فرمود. نگارنده تقاضا کرد که تحت این عنوان رساله ای بنگارد. تقاضای اینجانب اجابت شد و رسالة بداء مرقوم فرمودند».
این رساله پس از وفات وی به همت حسین عمادزاده و با مقدمة وی در رجب 1377ق در تهران چاپ شده است.
بلاخره سید محمدحسین مدرس در 17جمادی الثانی1376ق/29 دی 1335ش در اصفهان فوت و در ضلع شمالی قبرستان عمومی پشت مصلی تخت فولاد مدفون گردید.
یکی از شعرا معاصر (مصاحبی) در مرثیة او اشعاری سروده که ماده تاریخ آن چنین است:
مصاحبی دگر از طبع آتش افشان گفت/ بروح پاک محمد هزار بار درود
همچنین بر سنگ مزارش اشعاری از (صادقی) در مرثیة وفاتش حک شده که در ماده تاریخ چنین سروده است:
ز هفتمین پیشوا کند طلب صادقی/ مدرس کهنگی خلد برین جا نهاد