میرزامعصوم نیری اردستانی

میرزامعصوم نیری اردستانی

شهرت :

میرزامعصوم نیری
تاریخ وفات :
1348/01/01
مزار :
تکیه سیدالعراقین
زمینه فعالیت :
ادیب
فرزند جواد، متولد 1272ش در اردستان،از فضلا و ادبا و فرهنگیان معاصر در اصفهان و اردستان و از احفاد میر محمدمهدی حکیم الملک اردستانی است. وی در سال 1348ش فوت شد
مشروح زندگی نامه
فرزند جواد از فضلا و ادبای معاصر و از احفاد میر محمدمهدی حکیم الملک اردستانی طبیب دربار اورنگ زیب است که در سال 1272ش در محلة فهره متولد شد. تحصیلات مقدماتی را نزد آخوند غلامعلی، آخوند ملا یعقوب، میرزا محمود بن میر محمدحسین و عبدالحسین آیتی یزدی معروف به «آواره» فرا گرفت. در اصفهان نیز در مدارس نیم آورد و کاسه گران مدتی تحصیل علم نمود. بعد در اصفهان در مدارس شرف، علیه و آلیانس به تحصیل علوم جدید پرداخت. در سال1295ش با سمت معلمی در مدرسة گلبهار اصفهان مشغول به کار شد و سپس در سال 1296ش در شهر اردستان در محل مدرسة قدیمی میر محمدطاهر جنب خانقاه میر مرتضی مدرسة ملی دایر نمود. در سال 1298ش با سمت ناظم در دبستان دولتی شمارة شش که بعدها به دبستان سینا تغییر نام یافت، مشغول به کار شد و به استخدام معارف درآمد.
از سال 1306 تا 1314ش مدیریت مدرسة شمارة 19 زواره را که بعدها به سادات معروف شد، برعهده داشت. از سال 1314 تا 1319ش نمایندة فرهنگ در شهرضا بود و در راه پیشرفت امر فرهنگ آن منطقه و نیز ساخت مدارس جدید دبیرستان سپهر، دبستان و دبیرستان آزرمیدخت و دبیرستان خیام کوشش فراوان نمود؛ چنان که هنوز مردم شهرضا از او به نیکی یاد می کنند. از سال 1319تا1321ش ریاست ادارة اوقاف خراسان و تا سال 1336ش ریاست ادارة اوقاف اردستان را عهده دار بود. در آن سالها به اصفهان منتقل شد و تا 1336ش ریاست دفتر ادارة کل اوقاف اصفهان را داشت و پس از سی و هشت سال خدمت صادقانه به فرهنگ و اوقاف بازنشسته شد و در اصفهان ساکن گردید.
نیری از فرهنگیان باهوش، زیرک، مطلع به اوضاع اجتماعی و فرهنگی بود. در دوستی ثابت و از دشمنی روگردان، مردی خوش برخورد، مردم دار، متواضع و درویش مسلک، اهل دانش و مطالعه بود. در نطق و خطابه بسیار قوی بود و یکی از فضایلش نقل داستانهای آموزنده اخلاقی و حکایات «گلستان سعدی» بود که آن را از حفظ داشت. نگارنده مکرر فیض حضور او را درک و مواعظ سودمند او را استماع نموده است؛ خصوصاً عصرهای هر روز که به اتفاق جمعی از فضلا و معاریف اردستان در کشت زارهای سرسبز محلة فهره جمع می شدند، من به اتفاق پدرم شیخ احمد شفیعی به آنها می پیوستم و از بیانات حکیمانه شان استفاده می بردم ضمناً در سال1340ش مدت چهل شبانه روز با نیری در جوار حضرت ثامن الائمه در مشهد مقدس همخانه بودم و از بیانات و اطلاعات عمیق او استفاده ها بردم. کلامش در همه کس نافذ و اراده اش قاطع بود. از ویژگیهای مهم او علاقه به تحقیق و تتبع و نشر و گسترش فرهنگ بود. زبان فرانسه را خوب می دانست و حکایات شیرین این زبان را از حفظ می خواند.
میرزا معصوم سال1348ش در اصفهان وفات یافت و در تکیة سیدالعراقین به خاک سپرده شد.