میرزا محمدحسین ولی اللهی

میرزا محمدحسین ولی اللهی

شهرت :

میرزا محمدحسین ولی اللهی
تاریخ وفات :
1342/12/09
مزار :
تکیه سیدالعراقین
زمینه فعالیت :
نقاش
فرزند ملا عبدالله، از نقاشان معاصر اصفهان، در اواخر عهد قاجار در یکی از خانواده های مذهبی و متدین اصفهان پا به عرصة حیات نهاد. استاد ولی اللهی از عنفوان جوانی به رشته های هنری مانند نقاشی و خطاطی علاقة زیادی داشت و با ذوق و پشتکاری در خور تحسین به فراگیری این دو هنر اصیل و زیبای ایرانی پرداخت. از اساتید وی استاد محمدابراهیم نقاش باشی را می توان نام برد. وی در هنر نقاشی و خطاطی پیشرفت بسیاری نمود و در ادارة فرهنگ و هنر آن زمان به معلمی پرداخت و در مدارس اصفهان از جمله مدرسة هراتیان و مدرسة شاه عباس جلفا به تدریس نقاشی و خط مشغول گردید. همچنین وی از طراحان نقشة فرش در کارخانه فرش استاد احمد عجمی بوده است.
استاد حسین ولی اللهی مردی سلیم النفس و زاهد و از پیروان دراویش نعمت اللهی بود. او در مدت عمر خویش ازدواج ننمود و در کارهای خیر و خداپسندانه بسیار فعال بود، به نحوی که جز اتاق شخصی خود مابقی فضای خانة بزرگی که در خیابان احمدآباد کوچه تاج (خیابان شهید توانای فعلی) داشت به صورت رایگان در اختیار افراد کم بضاعت و نیازمند آبرومند قرار داده بود و نیز وصیت کرده بود که ماترک ایشان پس از مرگ میان نیازمندان تقسیم گردد.
استاد نعمت اللهی روحیة شاگردپروری داشت و به تربیت شاگردان برجسته همت گماشت و با علاقه فراوان داشته های خویش را به آنان می آموخت.
سرانجام استاد محمدحسین ولی اللهی در روز دوشنبه 10 اسفند 1342ش/12شوال1384ق در سن قریب به هشتاد سالگی دار فانی را وداع گفت و در صحن تکیة سیدالعراقین مدفون گردید.

مشروح زندگی نامه
فرزند ملا عبدالله، از نقاشان معاصر اصفهان، در اواخر عهد قاجار در یکی از خانواده های مذهبی و متدین اصفهان ساکن یکی از محله های کهن و قدیمی به نام محلة دردشت نزدیک بقعة شهشهان (خیابان ابن سینای فعلی و در حوالی خانه قزوینی ها) پا به عرصة حیات نهاد. استاد ولی اللهی از عنفوان جوانی به رشته های هنری مانند نقاشی و خطاطی علاقة زیادی داشت و با ذوق و پشتکاری در خور تحسین به فراگیری این دو هنر اصیل و زیبای ایرانی پرداخت. از اساتید وی استاد محمدابراهیم نقاش باشی را می توان نام برد. وی در هنر نقاشی و خطاطی پیشرفت بسیاری نمود و در ادارة فرهنگ و هنر آن زمان به معلمی پرداخت و در مدارس اصفهان از جمله مدرسة هراتیان و مدرسة شاه عباس جلفا (احتمالاً مدرسة کاتارینیان فعلی) به تدریس نقاشی و خط مشغول گردید. همچنین وی از طراحان نقشة فرش در کارخانه فرش استاد احمد عجمی بوده است.
استاد حسین ولی اللهی مردی سلیم النفس و زاهد و از پیروان دراویش نعمت اللهی بود. او در مدت عمر خویش ازدواج ننمود و در کارهای خیر و خداپسندانه بسیار فعال بود، به نحوی که جز اتاق شخصی خود مابقی فضای خانة بزرگی که در خیابان احمدآباد کوچه تاج (خیابان شهید توانای فعلی) داشت به صورت رایگان در اختیار افراد کم بضاعت و نیازمند آبرومند قرار داده بود و نیز وصیت کرده بود که ماترک ایشان پس از مرگ میان نیازمندان تقسیم گردد.
استاد نعمت اللهی روحیة شاگردپروری داشت و به تربیت شاگردان برجسته همت گماشت و با علاقه فراوان داشته های خویش را به آنان می آموخت. وی با سایر هنرمندان هم عصر خود در اصفهان ارتباط داشت و با دکتر لطف الله هنرفر استاد گروه تاریخ دانشگاه اصفهان دوستی زیادی داشت. در یکی از شبستان های مسجد جامع کتیبه گچبری هست که اشکال آن با هندسه مسطحه همخوانی ندارد و کار استاد ولی اللهی است.
سرانجام استاد محمدحسین ولی اللهی در روز دوشنبه 10 اسفند 1342ش/12شوال1384ق در سن قریب به هشتاد سالگی دار فانی را وداع گفت و در صحن تکیة سیدالعراقین مدفون گردید.