شیخ یوسف آل ابراهیم دهکردی

شیخ یوسف آل ابراهیم دهکردی

شهرت :

آل ابراهیم دهکردی
تاریخ وفات :
1346/01/01
مزار :
تکیه سادات بهشتی
زمینه فعالیت :
عالم فاضل
عالم فاضل، فرزند ملا محمدحسن است.
شیخ یوسف مقدمات علوم دینی را در دهکرد نزد عموی خود، آخوند ملا محمد حسین شهیر به آقا زاده فرا گرفت و سپس در محضر علمای بزرگ اصفهان کسب فیض نمود تا به سر حدّ اجتهاد رسید. او در اصفهان با یکی از دختران آیت الله ابوالقاسم دهکردی ازدواج نمود. وی تا سال 1300ق در اصفهان به تدریس و تلمّذ مشغول بود و در سال 1336ق پس از شهادت آقا جلال الدین بت شکن، عموزاده خود، بنابر تقاضای اهالی شهرکرد به آن شهر عزیمت نمود و از ائمه جماعت مسجد نو شهرکرد، و دارای ذوق شعری بود. به زهد و تقوا و حسن خلق معروف بوده است.
وی در شب شنبه 17 ربیع الاول 1386ق مطابق 1346ش در اثر کسالتی ممتد، در حالی که همواره زبانش به ذکر دعا و تلاوت قرآن ناطق بود، در اصفهان وفات کرد و در تکیه بهشتی مدفون گردید.

مشروح زندگی نامه
عالم فاضل، فرزند ملا محمد حسن آقا زاده، فرزند آخوند ملا محمد ابراهیم دهکردی است.
پدرش از عرفای بزرگ و از شاگردان مرحوم سید حجت الاسلام شفتی و ملا هادی سبزواری بوده است. وفاتش در سال 1309ق در دهکرد اتفاق افتاد و قبرش در کوی صفا قرار دارد.
آقا شیخ یوسف مقدمات علوم دینی را در دهکرد نزد عموی خود، آخوند ملا محمد حسین شهیر به آقا زاده فرا گرفت و سپس در محضر علمای بزرگ اصفهان کسب فیض نمود تا به سر حدّ اجتهاد رسید.
او در اصفهان با یکی از دختران آیت الله ابوالقاسم دهکردی ازدواج نمود. یکی از فعالیتهای آل ابراهیم همکاری با میر سید علی جناب در کار تدوین تاریخ اصفهان بود. وی تا سال 1300ق در اصفهان به تدریس و تلمّذ مشغول بود و در سال 1336ق پس از شهادت آقا جلال الدین بت شکن، عموزاده خود، بنابر تقاضای اهالی شهرکرد به آن شهر عزیمت نمود و از طرف حضرات آیات: آخوند ملا محمد حسین فشارکی و سید ابوالقاسم دهکردی و سید العراقین، با تشریفات و اهدای خلعت، به همراه سید عبدالکریم میرعمادی، به امامت جماعت مسجد نو شهرکرد منصوب و محل مراجعات احکام دینی شد.
آقا شیخ یوسف علاوه بر معلومات علمی و ادبی، ذوق شاعرانه و مسلک عارفانه داشت و در زهد و تقوی و عبادت، به شیوه پدر بزرگوارش، رفتار می نمود و به سبب حسن خلق و حسن معاشرت با مردم، همیشه محبوب و مطلوب خواص و عوام و اولیای امور لشکری و کشوری بود.
وی در شب شنبه 17 ربیع الاول 1386ق مطابق 1346ش در اثر کسالتی ممتد، در حالی که همواره زبانش به ذکر دعا و تلاوت قرآن ناطق بود، در اصفهان وفات کرد و در تکیه بهشتی مدفون گردید.