میرزاحسن تخت فولادی

میرزاحسن تخت فولادی

شهرت :

تخت فولادی
تاریخ وفات :
1/01/1329
مزار :
تکیه مادر شاهزاده
زمینه فعالیت :
عالم زاهد
از زهـاد اصفهان که در تکیـه مـادر شـاهـزاده، در حجره محقّری بـه تجـرد می زیستـه است و جمعی از خـواص بـه تأثیـر نفـس و دعـا و کـرامـتش اعتقـاد داشته اند.
به نوشته استاد همایی: وی عده ای از دوستان فاضل و ادیب داشت که روزهای جمعه و ایام دیگر هفته به قصد دیدار و مصاحبتش به تخت فولاد می رفته، روز و شبی با هم می گذرانیدند، مانند: میرزا ابوالقاسم طرب و میرزا محمد سها، پدر و عموی استاد همایی.
مرحـوم همایـی وی را شاگـرد حاج محمّد صادق تخت فولادی دانسته، ولی به طوری که از اشعار سنگ نوشته مزارش بـرمی آید، از مریـدان هـادی علـی شـاه نعمت اللهی بوده است.
جناب می نویسد: سال ها در تکیه مادر شاهزاده تخت فولاد معتکف بود و بیشتر اعیان شهر به او توجه داشتند. ایام هفته که برای گردش به تخت فولاد می رفتند، وارد بر او می شدند و هر کسی به مناسبت، مایحتاجی زیادتر از مصرف خود همراه می برد که با او نیاز نماید ...
وی در سال 1329ق وفات یافت و در ایوانچه حجره ای که در آن ساکن بود، مدفون گردید.

مشروح زندگی نامه
از زهـاد اصفهان که در تکیـه مـادر شـاهـزاده، در حجره محقّری بـه تجـرد می زیستـه است و جمعی از خـواص بـه تأثیـر نفـس و دعـا و کـرامـتش اعتقـاد داشته اند.
به نوشته استاد همایی: وی عده ای از دوستان فاضل و ادیب داشت که روزهای جمعه و ایام دیگر هفته به قصد دیدار و مصاحبتش به تخت فولاد می رفته، روز و شبی با هم می گذرانیدند، مانند: میرزا ابوالقاسم طرب و میرزا محمد سها، پدر و عموی استاد همایی.
مرحـوم همایـی وی را شاگـرد حاج محمّد صادق تخت فولادی دانسته، ولی به طوری که از اشعار سنگ نوشته مزارش بـرمی آید، از مریـدان هـادی علـی شـاه نعمت اللهی بوده است.
جناب می نویسد: سال ها در تکیه مادر شاهزاده تخت فولاد معتکف بود و بیشتر اعیان شهر به او توجه داشتند. ایام هفته که برای گردش به تخت فولاد می رفتند، وارد بر او می شدند و هر کسی به مناسبت، مایحتاجی زیادتر از مصرف خود همراه می برد که با او نیاز نماید ...
وی در سال 1329ق وفات یافت و در ایوانچه حجره ای که در آن ساکن بود، مدفون گردید. بر سنگ نوشته مزارش اشعار میرزا شکرالله منعم اصفهانی بدین شرح نقش بسته است:
حسـن آن بایزید وقت چه رفـت/ بُـد چو شبلی و بوسعید سعید
چون بـه هادی علی ارادت داشت/داشت پس همچو بایزید مرید
رفت و « منعـم » بــه سال فوتش گفت:/« شد شفیع حسن حسین شهید »