سید محمدجواد صدرعاملی

سید محمدجواد صدرعاملی

شهرت :

مسجد شاهی
تاریخ وفات :
1308/01/01
مزار :
تکیه مادر شاهزاده
زمینه فعالیت :
فقیه و مجتهد
فرزند سید محمدعلی آقا مجتهد، متولد 1273ق، عالم و فقیه عارف، معروف به مسجد شاهی، از شاگردان ملا محمدکاظم خراسانی، حاج آقا رضا همدانی، میرزا حبیب الله رشتی و شیخ محمد حسین نجفی بوده است. در عرفان و سیر و سلوک از اوتاد بوده، بسیاری از خواص و ارباب سیر و سلوک در خدمتش ارادت داشتند. گفته شده در ایام عاشورای حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام در نهایت بی قرار می شد، چندانکه از خود در اغلب اوقات بی خبر بود. در بسیاری از شبها خلوت گاهی برای ذکر و تفکر در تخت فولاد داشت. از آثارش«رساله در نماز شب وآداب واسرار آن» است. وی از مؤسسان انجمن صفاخانه اصفهان بوده و در شماره های مختلف مجله «الاسلام» مقالاتی در رد اقوال مسیحیان دارد. وی در 10 محرم1347ق وفات کرد
مشروح زندگی نامه
معروف به مسجد شاهی عالم کامل و فقیه عارف، دومین فرزند سید محمد علی آقا مجتهد، در سال 1273ق در اصفهان متولد گردید. یک ساله بود که پدرش در سن 35 سالگی وفات نمود. پدرش فرزند ارشد سید صدرالدین عاملی و نوادة دختری شیخ جعفر کاشف الغطاء است.
آقا مجتهد به نوشتة محمدباقر الفت به حدت ذهن و ذکاوت فوق العاده و حسن قریحه ضرب المثل بوده و اشعاری آبدار از او به یادگار مانده است.
به نوشته سید حسن صدر او نادرة عصر و وحید دهر بوده، کتاب« البلاغ المبین» را در سن دوازده سالگی نگاشته و از سید حجت الاسلام، حاج سید محمدباقر شفتی به دریافت اجازه اجتهاد نایل گشته است. وی در تمامی علوم تبحر داشت و مسائل غامض توحید و معارف را در منبر با زبانی قابل فهم برای همگان مطرح می نمود.
سید محمدجواد علوم ادبی، منطق، فلسفه و سطوح فقه و اصول را در اصفهان فراگرفت و سپس به نجف اشرف مهاجرت نمود و نزد حضرات آیات عظام: آخوند ملا محمد کاظم خراسانی، حاج آقا رضا همدانی، شیخ محمد حسین کاظمی، میرزا حبیب الله رشتی، سید اسماعیل صدر عموی ارجمندش و میرزا فتح الله شیخ الشریعه اصفهانی تحصیل کرد و پس از بازگشت به اصفهان از محضر آیت الله العظمی حاج شیخ محمد باقر نجفی و عارف ربانی شیخ محمد حسین نجفی استفاده نمود.
وی مردی درس خوانده و درویش مسلک محترم بود. در مدرسه ملا عبدالله شوشتری واقع در بازار شمال شرقی میدان امام اقامه نماز جماعت می نمود و گاهی به قضاوت و فتوا در امور شرعی نیز می پرداخت. سال 1299ق در مصاحبت آیت الله آقا نجفی اصفهانی مسافرت به حج رفت و سال ها در نجف برای تحصیل علوم شرعی مجاورت داشته و بالخصوص معاشرت و مصاحبت بسیاری با حاج شیخ محمد حسین نجفی داشته، تعلیم و تربیت آن مرد عابد و سالک راه خدا در وجودش آثاری به جا گذاشته بود. او به معنای کلمه از متصوفه نبود؛ اما در مسائل عرفانی گفتگو می کرد و اغلب شب ها مثنوی می خواند.
سید محمد علی مبارکه ای که از نزدیک با وی آشنا بوده، می نویسد:« در عوالم عرفانی و سیر و سلوک و ریاضات و مجاهدات نیز کامل و از اوتاد به شمار می رفت. بسیاری از خواص و ارباب سیر و سلوک و رهروان طریقت و عاشقان حقیقت در خدمتش ارادت داشتند[...] در ایام عاشورای حضرت ابی عبدالله الحسین(ع) در نهایت بی قرار می شد، چندانکه از خود در اغلب اوقات بی خبر بود. در بسیاری از لیالی خلوتگاهی برای ذکر و فکر در تخت فولاد داشت».
وی از مؤسسان انجمن صفاخانه اصفهان بوده و در شماره های مجله «الاسلام» مقالاتی در رد اقوال عیسویان از روی کتب ایشان از وی به طبع رسیده است.
از آثار این عالم فاضل می توان به موارد ذیل اشاره کرد:
1.رساله در نماز شب و آداب و اسرار آن؛ 2.رساله در جبر وتفویض، این رساله بیانگر فضل و دانش او در علوم معقول و بیان و نحو و صرف و لغت است و از آن برمی آید که وی عالمی ربانی و اهل معنویت است؛ 3.رساله در شبهه محصوره؛ 4.رساله در اجتهاد و تقلید؛ 5.رساله در ولایت عامه.
همچنین یک مجموعة نفیس از رسائل آخوند ملا اسماعیل خواجویی به خط وی که در سال 1306ق استنساخ نموده است.
این عالم ربانی در 10 محرم سال1347ق/1308ش در سن هشتاد سالگی وفات نمود و در صحن تکیة مادر شاهزاده و بر روی سکویی که به نوشته الفت: محل تهجد و عبادتش بوده مدفون شد.
ماده تاریخ وفاتش را میرزا حسن خان جابری ضمن قطعه ای چنین آورده است:
یکی بیامد و تاریخ این معما گفت
جواد حجةالاسلام رفته از دنیا
همسرش آغا بیگم دختر میرزا محمد تقی خاتون آبادی حسین آبادی که زنی صالحه و محترمه بود نیز به فاصله کوتاهی پس از وفات شوهرش به سال 1348ق وفات یافت و در پهلوی او مدفون شد.