میرزا عباس نحوی

میرزا عباس نحوی

شهرت :

میرزا عباس نحوی
تاریخ وفات :
1330/12/08
مزار :
تکیه شهدا
زمینه فعالیت :
نویسنده,محقق
ادیب، نویسنده، دبیر و مدرس ایرانى، فرزند عبدالجواد مدرس به سال 1260ش در اصفهان زاده شد.
او مدیریت دبستانهاى شهشهان، فردوسى، حکیم نظامى و عصر پهلوى را در کارنامة خود داشت. مدتى نیز ریاست ادارة تحقیق ادارة اوقاف و سرپرستى ادارة فرهنگ استان دهم را برعهده گرفت تا اینکه در آذر 1329ش پس از 37 سال خدمت به خواست خود بازنشسته شد.
یک سال بعد در شب دوم جمادىالثانى1371ق/ پنج شنبه 8 اسفند 1330ش درگذشت و در تکیة بروجنىها در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند عبدالجواد مدرس بن عبدالحسین شهیر به خوشنویس بن محمدتقى بن میرزا محمدحسین ملقب به نایب الصدر بن محمدجعفر هرندى اصفهانى، ادیب، نویسنده، دبیر و مدرس ایرانى به سال 1260ش در اصفهان زاده شد.
او از بازماندگان خاندان شیبانى بود که نسب به زرارة بن اعین صحابه امام صادق (ع) مى رساند، آنها به دلیل تدریس ادبیات عربى به نحوى شهرت یافتند.
میرزا عباس در رساله «شرح حال خاندان نحوی های هرند» در مورد پدرش می نویسد: «میرزا عبدالجواد مدرس پدر بندة ناچیز میرزا عباس نحوی. این بزرگوار از کودکی مایل به تحصیل علم و ادب بوده، ادبیات فارسی و عربی را کاملاً خدمت عم بزرگوار آقا میرزا عبدالعلی تحصیل نموده شرح لمعه و قوانین را خدمت مرحوم حاجی میرزا بدیع، در فقه خارج و اصول را خدمت مرحوم حاجی شیخ محمدباقر، اعلی الله مقامه، و آخوند ملا محمدباقر فشارکی و مرحوم شیخ مرتضی ریزی که اول کسی که تدریس فرائد در اصفهان کرد، او بود. موضع تدریس آن مرحوم مسجد نو، تدریسش از سیوطی و حاشیه و شرح شمسیه تا شرح لمعه و قوانین بوده است».
از نوجوانى به آموزش علوم در حوزة علمى اصفهان روى آورد و از ملا عبدالکریم گزى اجازه گرفت.
پس از بیست و پنج سالگى به دانش اندوزى به شیوة نوین در مدرسة قدسیه پرداخت. آنگاه به سال 1329ق مدرسة دیانت را با همکارى خاله زاده، عبدالرسول نحوى در کوى شهشهان پایه گذارى کرد و به تدریس در دبیرستانهاى سعدى، صارمیه، گلبهار و دانشسراى دختران و پسران سرگرم شد. شاگردان او بسیارند که از آن میان مى توان به محمد خوانسارى، ابوتراب نفیسى، شهید سید محمد بهشتى، سیف الله وحیدنیا، اعلم، مهدى تلگینى، محمد سیاسى، ابراهیم نیلفروشان، سید محمد حکیمانه، سید روح الله کشفی و سید حسین میرشمسى اشاره کرد.
براى آموزش زبان عربى، «نصاب الصبیان» ابونصر فراهى را درس مى داد و آن را به صورت کامل شرح مى کرد؛ چنانکه تنها دوازده معنى براى «عین» مى گفت. بسیار جدى، سخت گیر و نمره بیستش دوازده بود.
از نگاشته هاى عباس نحوى آثار ذیل است:1. «خلاصةالصرف»، کتابت محمدحسین بن محمداسماعیل ناسخیان خوانسارى به نسخ، در صرف و نحو براى دانش آموزان پنجم و ششم ابتدایى، اصفهان؛ 2. «شرعیات»، کتابت سید محمدحسن بدرى اصفهانى، براى دانش آموزان سوم و چهارم ابتدایى به نسخ؛3. رسالة «شرح حال نحوى هاى هرند» به خواهش محمدعلى معلم حبیب آبادى. 4. حواشی بر «مغنی» ابن هشام به همراه حواشی پدر و عم او علامه میرزا عبدالعلی نحوی که نسخة خطی آن در اختیار استاد جلال الدین همایی بود و اکنون در کتابخانه ملی ایران نگاه داری می شود. استاد همایی در صفحه ابتدایی این نسخه می نویسد: «عباس نحوی که مضای او در بعضی حواشی دیده می شود از همان خانواده است و معاصر با مرحوم قدسی بود و در مدارس دولتی سمت معلمی داشت و این حقیر او را زیارت کرده ام»؛ 5. رسالة «صمدیه در علم نحو شیخ بهایی»، این رساله به خط مؤلف است و قسمتی از آن توسط شاگردش سید روح الله کشفی کتابت شده است.
او مدیریت دبستانهاى شهشهان، فردوسى، حکیم نظامى و عصر پهلوى را در کارنامة خود داشت. مدتى نیز ریاست ادارة تحقیق ادارة اوقاف و سرپرستى ادارة فرهنگ استان دهم را برعهده گرفت تا اینکه در آذر 1329ش پس از 37 سال خدمت به خواست خود بازنشسته شد.
یک سال بعد در شب دوم جمادىالثانى1371ق/ پنج شنبه 8 اسفند 1330ش درگذشت و در تکیة بروجنى ها در تخت فولاد اصفهان به خاک سپرده شد. امروز این تکیه برجاى نیست و مزار نحوى در گلستان شهداى اصفهان قرار گرفته است.
از او چهار دختر و دو پسر برجاى ماند. چند تن از آنان پویندة راه پدر شدند و دبیرى دبیرستانهاى تهران را برعهده گرفتند.
مزار عبدالجواد نحوى فرزند عباس درگذشته به روز 7 خرداد 1353ش در تکیة سادات احمدآبادى دیده مى شود.