سید محمدعلی صادقی

سید محمدعلی صادقی

شهرت :

آیت الله صادقی
تاریخ وفات (قمری/شمسی) :
1375/06/15
مزار :
شهدا :
زمینه فعالیت :
عالم فاضل :
فرزند سید محمدصادق، عالم فاضل جلیل، فقیه محقق و مفسر، از سادات جلیل القدر میر محمد صادقی، در 11 شوال 1346ق در اصفهان به دنیا آمد. وی در سن 18 سالگی شروع به تحصیل علوم دینی نمود قبل از آن نیز گاه نزد شیخ حسین رام پناه که مردی صاحب فضل وارسته و آشنا به علوم حوزوی بود، به کسب معارف می پرداخت.
سید محمد علی با سرپرستی حاج شیخ عبدالرسول الیادرانی در مدرسة صدر بازار اصفهان شروع به تحصیل نمود و تحصیلات مقدماتی و سطوح را در مدت هشت سال نزد حضرات آیات و حجج اسلام: شیخ ابوالقاسم محمدی قهدریجانی، شیخ محمدحسن عالم نجف آبادی، سید مصطفی بهشتی نژاد، شیخ محمدجواد اصولی، شیخ محمدرضا جرقویه ای، سید علی اصغر مدرس برزانی، سید صدرالدین کوپایی، سید عبدالحسین طیب، سید ابوالحسن شمس آبادی، سید محمدباقر رجایی و حاج آقا حسین خادمی طی نمود.
از دوستان و هم بحثان وی در این دوران بزرگانی همچون شهید سید محمد بهشتی، شیخ محمدحسین مظاهری، شیخ اسدالله جوادی و شیخ محمدتقی مجلسی بوده اند.
وی برای ادامه تحصیل در سال 1372ق/1333ش به نجف اشرف رفت.
سید محمدعلی صادقی پس از هفت سال تحصیل در نجف اشرف به اصفهان بازگشت و با دختر میرزا حبیب الله روضاتی ازدواج نمود و دوباره به همراه همسر به عتبات عالیات بازگشت. در مدت یازده سال سکونت در نجف اشرف، وی علاوه بر تحصیل و تحقیق به امر تدریس علوم حوزوی نیز می پرداخت. به گفتة همسرش این دوران به دلیل بدی وضع مالی از حداقل وسایل مورد نیاز و ضروری منزل استفاده می کردند و در منزلی اجاره ای دور از حرم تمامی سختیها را تحمل می نموده اند. آنچه در این دوران زندگی را قابل تحمل می نمود. هدف مقدس و ایمان زیاد بود.
وی پس از بازگشت به اصفهان به تدریس خارج فقه و اصول در مدرسه صدر بازار پرداخت و از همان ابتدا شاگردان بسیاری به درس ایشان حاضر شدند.
سید محمدعلی صادقی فقیهی متواضع، خوش اخلاق و مردمی بود با چهره ای باز و گشاده، اوقاتی را در اختیار مردم می گذاشت. خود درب منزل را به روی مراجعه کنندگان می گشود و سپس آنان را بدرقه می کرد.
به صلة ارحام و تفقد از حال آنان اهمیت بسیار می داد. گاه برای رسیدگی به حال نیازمندان و فقرا فاصله های دور و کوچه های فراوانی را طی می کرد تا مثلاً به پیرزن بینوایی سرکشی کند. تمام هفته ها بر سر مزار پدر و مادر خود در تخت فولاد حاضر می-شد. در هر مسجدی که وارد می شد، نماز تحیت می خواند. به قرائت قرآن کریم و زیارت عاشورا اهتمام خاصی داشت. تنفر شدیدی از غیبت کردن داشت و چنانکه کسی حتی از دشمنان او هم غیبت می کرد، او با ناراحتی برخاسته و مجلس را ترک می-کرد. نظم در زندگی و غنیمت شمردن عمر و نیز آراستگی ظاهری از دیگر خصوصیات او بود.
وجود این فقیه گرانقدر منشأ آثار و خدمات زیادی در اصفهان بود که از آن جمله همکاری و کمک در ساخت بیش از چهل مسجد در استان های اصفهان، چهارمحال و بختیاری، کهکیلویه و بویراحمد و کرمان را می توان ذکر کرد.
آن فقیه ارجمند با شروع نهضت امام خمینی در تمامی تظاهرات مردم حضور داشت و کمتر اعلامیه ای بود که امضای او در پای آن نباشد.
آیت الله العظمی صافی گلپایگانی در پیام ارتحال وی از ایشان چنین تعبیر می کند: «از ارکان و استوانه های بزرگ روحانیت و حوزه علمیه اصفهان و از شخصیت های ممتازی بود که در ترویج دین مبین و تدریس و تربیت فضلا و طلاب و خدمات اجتماعی و عنایت به محرومان و مستضعفان مواضع مشکوره و خدمات جلیله داشت».
از ویژگیهای وی طبع شعر لطیفی بود که داشت.
سرانجام این عالم ربانی در20 ربیع الثانی1417ق/ 15 شهریور1375ش فوت نموده و در گلستان شهدا به خاک سپرده شد.

مشروح زندگی نامه
فرزند سید محمدصادق، نسب وی با 34 واسطه به حسین الاصغر ابن امام سجاد علیه السلام منتهی می شود، عالم فاضل جلیل، فقیه محقق و مفسر، از سادات جلیل القدر میر محمد صادقی، در 11 شوال 1346ق در اصفهان به دنیا آمد. وی در سن 18 سالگی شروع به تحصیل علوم دینی نمود قبل از آن نیز گاه نزد شیخ حسین رام پناه که مردی صاحب فضل وارسته و آشنا به علوم حوزوی بود، به کسب معارف می پرداخت.
سید محمد علی با سرپرستی حاج شیخ عبدالرسول الیادرانی در مدرسة صدر بازار اصفهان شروع به تحصیل نمود و تحصیلات مقدماتی و سطوح را در مدت هشت سال نزد حضرات آیات و حجج اسلام: شیخ ابوالقاسم محمدی قهدریجانی، شیخ محمدحسن عالم نجف آبادی، سید مصطفی بهشتی نژاد، شیخ محمدجواد اصولی، شیخ محمدرضا جرقویه ای، سید علی اصغر مدرس برزانی، سید صدرالدین کوپایی، سید عبدالحسین طیب، سید ابوالحسن شمس آبادی، سید محمدباقر رجایی و حاج آقا حسین خادمی طی نمود.
از دوستان و هم بحثان وی در این دوران بزرگانی همچون شهید سید محمد بهشتی، شیخ محمدحسین مظاهری، شیخ اسدالله جوادی و شیخ محمدتقی مجلسی بوده اند.
وی برای ادامه تحصیل در سال 1372ق/1333ش به نجف اشرف وارد شد و در این بین به درس فقه و اصول حضرات آیات: سید محمود شاهرودی، شیخ حسین حلی و میر سید علی فانی حاضر می شد. او تا سال1390ق که در اثر بیماری مزاج به ایران بازگشت، در درس میر سید علی فانی شرکت می نمود. برکت این آشنایی و استفاده از محضر این استاد تقریرات دوره کامل اصول فقه در چهار مجلد، طهارت و صلاة در دوازده جلد و مقدار زیادی از کتاب صوم و خمس و زکات و مقداری از حج و اجازه آن استاد بزرگ را برای او در پی داشت.
سید محمدعلی صادقی پس از هفت سال تحصیل در نجف اشرف به اصفهان بازگشت و با دختر میرزا حبیب الله روضاتی ازدواج نمود و دوباره به همراه همسر به عتبات عالیات بازگشت. در مدت یازده سال سکونت در نجف اشرف، وی علاوه بر تحصیل و تحقیق به امر تدریس علوم حوزوی نیز می پرداخت. به گفتة همسرش این دوران به دلیل بدی وضع مالی از حداقل وسایل مورد نیاز و ضروری منزل استفاده می کردند و در منزلی اجاره ای دور از حرم تمامی سختیها را تحمل می نموده اند. آنچه در این دوران زندگی را قابل تحمل می نمود. هدف مقدس و ایمان زیاد بود.
وی پس از بازگشت به اصفهان به تدریس خارج فقه و اصول در مدرسه صدر بازار پرداخت و از همان ابتدا شاگردان بسیاری به درس ایشان حاضر شدند.
سید محمدعلی صادقی فقیهی متواضع، خوش اخلاق و مردمی بود با چهره ای باز و گشاده، اوقاتی را در اختیار مردم می گذاشت. خود درب منزل را به روی مراجعه کنندگان می گشود و سپس آنان را بدرقه می کرد.
به صلة ارحام و تفقد از حال آنان اهمیت بسیار می داد. گاه برای رسیدگی به حال نیازمندان و فقرا فاصله های دور و کوچه های فراوانی را طی می کرد تا مثلاً به پیرزن بینوایی سرکشی کند. تمام هفته ها بر سر مزار پدر و مادر خود در تخت فولاد حاضر می-شد. در هر مسجدی که وارد می شد، نماز تحیت می خواند. به قرائت قرآن کریم و زیارت عاشورا اهتمام خاصی داشت. تنفر شدیدی از غیبت کردن داشت و چنانکه کسی حتی از دشمنان او هم غیبت می کرد، او با ناراحتی برخاسته و مجلس را ترک می-کرد. نظم در زندگی و غنیمت شمردن عمر و نیز آراستگی ظاهری از دیگر خصوصیات او بود.
وجود این فقیه گرانقدر منشأ آثار و خدمات زیادی در اصفهان بود که از آن جمله همکاری و کمک در ساخت بیش از چهل مسجد در استان های اصفهان، چهارمحال و بختیاری، کهکیلویه و بویراحمد و کرمان را می توان ذکر کرد.
آن فقیه ارجمند با شروع نهضت امام خمینی در تمامی تظاهرات مردم حضور داشت و کمتر اعلامیه ای بود که امضای او در پای آن نباشد.
آیت الله العظمی صافی گلپایگانی در پیام ارتحال وی از ایشان چنین تعبیر می کند: «از ارکان و استوانه های بزرگ روحانیت و حوزه علمیه اصفهان و از شخصیت های ممتازی بود که در ترویج دین مبین و تدریس و تربیت فضلا و طلاب و خدمات اجتماعی و عنایت به محرومان و مستضعفان مواضع مشکوره و خدمات جلیله داشت».
از ویژگیهای وی طبع شعر لطیفی بود که داشت. اشعار نغزی از ایشان برجای مانده است.
کتب زیر از تألیفات ایشان است:
1.« تقریرات دوره کامل اصول» استادش سید علی فانی در چهار مجلد؛2. «کتاب الطهارة من شرح الشرایع» تقریر درس استادش علامه فانی در دوزاده جلد؛ 3. «تقریرات کتاب الاجارة»؛ 4. «تقریرات کتاب الخمس و الزکاة و الصوم»؛ 5. «المختار فی الجبر و الاختیار»، تقریرات علامه فانی؛ 6. «توحید و اثبات ذات و صفات از دیدگاه اسلام» دروس کلام و عقاید ایشان که بوسیله سید علی جزایری نگارش شده و به چاپ رسیده است؛ 7. «انواری از نهج البلاغه»؛ 8. «تفسیر سوره جمعه»؛ 9. « رساله در فرق بین صغیره و کبیره»؛10. «رساله در احکام بانک ها»؛ 11. «رساله در عدم تحریف قرآن»؛ 12. «فوائد رجالیه»؛ 13.«تقریرات سید حسین خادمی»؛ 14.«رساله در علم امام»؛ 15.«تحلیل تاریخی سقیفه و تفسیر آیه انی جاعل فی الارض خلیفه»؛ 16.«ابحاث اخلاقیه» بیشتر راجع به اهمیت و فضیلت علم؛ 17.«درس های اخلاقی» در هشت جلد؛ 18. «کتاب قضا» در دو مجلد؛ 19.«کتاب حدود، دیات و تعزیرات»20.«تعلیقه بر عروة الوثقی» تا کتاب خمس؛20.«اجتهاد و تقلید»؛21.«تفسیر سوره های لقمان، الحدید، سجده، تغابون و منافقون»؛ 22. «کتاب قصاص» سه مجلد؛ 23. «دیوان اشعار»؛ 24.«صید و ذباحه» و «الارث و الوصایا».
سرانجام این عالم ربانی در پی یک دوره بیماری طولانی و جانکاه و تحمل درد و رنج فراوان در20 ربیع الثانی1417ق/ 15 شهریور1375ش فوت نموده و در گلستان شهدا به خاک سپرده شد.
در وفات وی شعرای اصفهان از جمله فضل الله اعتمادی متخلص به «برنا» در 17 بیت مرثیه وفات وی را سروده و در ماده تاریخ آن چنین می سراید:
طبع برنا تا کند معلوم سال رحلتش / گفت بیتی را به ابجد از پی تاریخ آن
حامی دین محمد بود و احکام علی / صادقی روحانی راد و نکوی اصفهان

داستانها

/زیارت ائمه در عالم رؤیا:/
یکی از آشنایان عالم فقیه فاضل مرحوم آیت الله سیّد محمّدعلی صادقی چگونگی تشرف به حرم حضرت رضا (ع) و دل شکستگی ایشان از عدم توفیق زیارت و به دنبال آن، زیارت ائمه (ع) در عالم رؤیا را این گونه شرح می دهد:
سه سال پیش از وفات،